Bookmark and Share

preek op donderdag 13-12-2012 in de 2e week van de advent, diaken Eelke Ligthart

OPENINGSWOORD

Vandaag vieren we de gedachtenis van de H. Lucia. Zij stierf de marteldood in het jaar 304 en ze is begraven in Syracuse op het eiland Sicilië. Ze besloot al op jonge leeftijd alleen voor God te leven, nadat ze het graf van de H. Agatha had bezocht om genezing voor haar moeder af te smeken. Hierdoor verbrak ze haar verloving, waarna de jonge man boos werd en haar aangaf bij de autoriteiten omdat ze christen was.

Folteringen konden haar echter niet deren. Haar plaatsen in een bordeel lukte niet, vier ossen kregen haar niet van haar plaats, de vlammen van de brandstapel deden haar geen kwaad. Ze stierf uiteindelijk door een dolkstoot in haar hals. In landen als Zweden is deze dag de aankondiging van de voortzetting van oude midwinterriten; de hergeboorte van het Licht. Ook nu nog tooien jonge meisjes zich met een kroon van kaarsjes om aan te geven dat het duister spoedig zal wijken. Ze trekken al zingend, over de H. Lucia, langs de huizen. Ook in hotels heb ik dat een aantal keren meegemaakt toen ik daar precies op de dertiende was voor mijn werk.

Laten we in deze viering, op voorspraak van de H. Lucia, vragen om meer geloof, maar bidden we eerst om vergeving.

PREEK

“Ik ben de Heer, uw God, die u bij uw rechterhand heeft genomen en die tot u zegt: Wees maar niet bang, Ik help u”. als je dat zo leest bij Jesaja is dat eigenlijk in tegenstelling met wat we dagelijks zien. Het zijn immers de machtigen die de overhand hebben en die schijnbaar bereiken wat ze willen. Als je macht hebt schijnt het, dat je mag doen wat je wilt. Bestuurders van een grote scholengemeenschap die zich van alles toe eigenen en de school met verliezen achterlaat. Provincie bestuurders die privileges voor zich zichzelf afdwingen bij bepaalde overeenkomsten. Ze hebben de macht en overbluffen mensen, die het wel uit hun hoofd laten om zich te verzetten.

Het lijkt er op dat er na twee duizend jaar niets nieuws onder de zon is. De heersers uit het oude Egypte en Rome waren al net zo gewiekst als de tegenwoordige machthebbers.

“Wees maar niet bang, ik help u”. Profeten werden uitgezonden naar een volk dat was geslagen, vertrapt als een worm. (Jacob in de eerste lezing). De profeten spraken het volk moed in, een betere toekomst werd hen aangezegd. Een toekomst waarin de wereld op zijn kop komt te staan. Lucas schrijft erover in zijn eerste hoofdstuk waarin Maria in het Magnificat uitspreekt:
v51, Hij toont zijn macht en de kracht van zijn arm en drijft uiteen wie zich verheven wanen, heersers stoot Hij van hun troon en wie gering is geeft Hij aanzien”. Heersers en koningen die verkeerde macht uitoefenen delven uiteindelijk het onderspit. Wij moeten dus ons vertrouwen niet stellen op de machtigen en groten der aarde. Wat weten zij van het echte geluk dat voor heel de mensheid is weggelegd. Het gaat niet om de persoon. Het meest belangrijke is de boodschap die van de Heer komt:
“Van de dagen van Johannes de Doper tot nu toe breekt het Rijk der hemelen zich met geweld baan,
en geweldenaars maken het buit”.

De aanzegging van het Rijk van God stuit op weerstand, toen al en nu nog. Toen werd de boodschap onderdrukt en ook nu in onze dagen wordt dat gedaan. De eucharistie vieringen uitgezonden op zondag zullen in de toekomst waarschijnlijk verdwijnen. Uitzendingen van RKK en IKON worden de nek omgedraaid. Maar wat men ook onderneemt, Het Rijk dat Jesaja en Johannes aankondigden zal door geen geweldenaar kunnen worden tegengehouden. Christus baande nieuwe wegen, gemakkelijk ging dat niet, maar Hij gaf de opdracht door, die Hij van zijn Vader had gekregen: bouwen aan een rijk van vrede en gerechtigheid, van liefde en barmhartigheid. Een bouwwerk bedenken is niet zo moeilijk, het maken vraagt doorzettingsvermogen, zeker als het lastig wordt. Maar Hij neemt ons bij de rechterhand.

Amen.