Bookmark and Share

06-11-2012, Alle heilige Verkondigers van het Geloof in onze Streken

OPENINGSWOORD

Daags vóór het hoogfeest van Sint Willibrord viert de Nederlandse kerkprovincie allen die vóór of na of met hem het geloof in deze streken hebben verkondigd en sindsdien als Heiligen worden vereerd.

Zeer velen van hen waren Angelsaksische missionarissen, nl. vóór Willibrord: Wigbert en Wilfried; ten tijde van Willibrord: zijn metgezellen en zijn latere helpers (Adelbert, Engelmund, de twee Ewalden, Swiebert, Werenfried, alsmede Bonifatius); na Willibrord: Lebuinus, Marcelinus, Willhad, Wiro, Plechelmus en Otger.

Anderen waren afkomstig uit onze eigen streken, zoals Lambertus, Ludger en Odulfus. Weer anderen, Servatius, kwamen van elders; veelal waren dit Frankische missionarissen, die vanuit het zuiden ons land bereikten, zoals Acharius, Amandus, Eligius, Gangulfus, Hubertus en Wulfram.

Met de dankbare herdenking van al deze getuigen van de Heer willen ij God zelf eren, die door hen het licht van het geloof in ons hart heeft ontstoken en ons onder zijn uitverkoren volk heeft opgenomen.

PREEK

Johannes begint het evangelie van vandaag met de opmerking, dat Jezus iets verklaarde ... met luide stem. Dan kunnen we natuurlijk denken: Ja, dat doet Hij, omdat er veel mensen waren en iets als een microfoon bestond er nog niet. Nee, er staat in het evangelie van Johannes maar vier keer vermeld, dat Jezus met luide stem sprak, terwijl er natuurlijk heel vaak veel mensen bij Hem waren. Met luide stem spreken wil zeggen, dat er iets heel belangrijks gaat volgen.

En Hij spreekt over zijn zending: Wie in Mij gelooft, gelooft niet in Mij, maar in Hem, die Mij gezonden heeft. Wie Mij ziet, ziet Hem, die mij gezonden heeft.

Jezus spreekt dus niet uit zichzelf, het is God zelf, die Hem gezonden heeft. Sommige mensen zeggen weleens: Waarom laat God niet van zich horen? Waarom kunnen wij zijn stem niet horen? Wel, wie de stem van Jezus hoort, hoort de stem van God zelf. Wie Jezus ziet, ziet God zelf. Wie naar Hem luistert, luistert naar God zelf. God is niet veraf, God is in Jezus midden onder ons.

Al die heilige geloofsverkondigers, die huis en haard hebben verlaten, om ons de waarheid van het evangelie te leren, aan hen hebben wij het te danken, dat wij deze weg naar het eeuwig leven hebben leren kennen. Hoe kunnen wij hen beter eren dan door volgens het evangelie te leven.

Laten wij niet schromen om in onze gesprekken af en toe het evangelie te citeren. Niet te vaak natuurlijk, anders krijg je van buitenstaanders van die reacties als “Daar heb je hem weer met z’n Bijbel”, en dat zou averechts werken. En ook niet belerend met het vingertje omhoog, maar liever zo, dat we laten zien hoe mooi wijzelf iets uit het evangelie vinden. Als een buitenstaander bijvoorbeeld vraagt wat hij in het geval van een ruzie zou kunnen doen, dan zouden wij met een Bijbeltekst kunnen komen, die onszelf al vaker geholpen heeft, iets over de onderlinge liefde. Dat kan dan voor die ander een aansporing zijn het ook zo te proberen. En ... dan zijn ook wijzelf een geloofsverkondiger in onze streken.

Sluiten wij ons aan bij die menigte van verkondigers, die ons zijn voorgegaan.